EDITORIAL – Ημερολόγιο καταστρώματος 2018

September 25, 2018
Comments Off on EDITORIAL – Ημερολόγιο καταστρώματος 2018

 

Πολλά δεν γνωρίζω. Κι από αυτά τα λίγα που γνωρίζω τα περισσότερα τα έμαθα από τους γονείς μου, οι οποίοι με καθοδήγησαν έχοντας ως πρωταρχικούς και βασικούς άξονες της ανατροφής μου τον άνθρωπο και όσα η ανθρώπινη φύση μας πρεσβεύει. Γι’ αυτό και συχνά αναφέρω ότι θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό.

 

Τύχη, όμως, ήταν και το γεγονός ότι ο πατέρας μου κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ μου έλεγε «Φωτεινή, μια σελίδα να διαβάζεις κάθε βράδυ» φέρνοντας μου ο ίδιος ένα από τα βιβλία που βρίσκονταν στη βιβλιοθήκη του σπιτιού.

 

Τύχη ήταν ότι το σχολείο που πήγαινα είχε αρχίσει από το Δημοτικό κιόλας να γεμίζει με παιδιά μεταναστών. Τα μεταναστευτικά κύματα από τις βαλκανικές χώρες ήταν τόσο έντονα που και οι γειτονιές και τα σχολεία απέκτησαν και άλλα στοιχεία. Έτσι σταδιακά αντιλήφθηκα αυτό που σε κάθε ευκαιρία μου έλεγαν οι γονείς μου. Σημασία έχει ο άνθρωπος, όχι η καταγωγή, ούτε η θρησκεία, ούτε τίποτα από το οτιδήποτε μπορεί σε ένα πρώτο επίπεδο να μας κάνει διαφορετικούς. Θυμάμαι ακόμα τους συμμαθητές μου από την Αίγυπτο, τη Ρουμανία και την Αλβανία, τότε δεν άνηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και χαμογελάω με αγάπη. Το πώς τα καταφέραμε και συνεννοηθήκαμε. Το πώς προσπάθησαν εκείνοι περισσότερο να ενταχθούν στην τάξη μας, στην κοινωνία μας.

 

Πολύ αργότερα στάθηκα ακόμα πιο τυχερή γιατί οι σκέψεις μου έγιναν παιδικά βιβλία, παραμύθια. Τα παραμύθια είναι ένας εικονογραφημένος αλληγορικός λόγος με ποιητικά στοιχεία. Τα παραμύθια σου δίνουν τη δυνατότητα να λύσεις τα προβλήματα που νομίζεις ότι δεν μπορείς να λύσεις.

Το κύριο συστατικό τους, η φαντασία.  Και η φαντασία μπορεί να κάνει τα αδύνατα δυνατά.

Έχει όμως και μια αθέατη πλευρά. Τη δύναμη να δημιουργεί τις πραγματικότητες. Την υπερδύναμη να ενεργεί στη σκέψη.

 

Και τα παραμύθια με έφεραν κοντά στα παιδιά. Εκεί που είχα πάρει απόφαση να επιστρέψω όταν διαπίστωσα ότι τίποτα από τα περισσότερα που έβλεπα και μάθαινα στο ενδιάμεσο δεν είχαν για μένα μεγαλύτερη σημασία από αυτό. Πεποίθησή μου, άλλωστε, είναι ότι οι ρίζες μας βρίσκονται στα παιδικά χρόνια. Εκεί, όμως, βρίσκονται και όλα εκείνα τα στοιχεία που μας καθιστούν ανθρωπινότερους ανθρώπους.

 

Κι όσο εμπλεκόμουν μαζί τους τόσο διαπίστωνα ότι τίποτα στη ζωή μου δεν με είχε γοητεύσει περισσότερο. Περισσότερο από την απλότητα που μπορεί να σου διδάξει ένα παιδί. Ένα παιδί μπορεί να τα κάνει όλα την ίδια στιγμή. Γιατί ένα παιδί δεν μπλέκει με μαθηματικούς τύπους για να εξηγήσει τα αυτονόητα. Ένα παιδί αγαπάει τον ήχο της βροχής και παίζει με τις σταγόνες. Ένα παιδί αντιλαμβάνεται τις διαφορές αλλά δεν τις στιγματίζει. Τα παιδιά είναι ενσυναισθητικά και συμπονετικά με αυθόρμητο και φυσικό τρόπο. Και ίσως αυτή να είναι μια από τις πολλές απαντήσεις στον σκληρό ανταγωνιστικό κόσμο μας. Ένα παιδί αγαπάει χωρίς αίτια και αιτιατά και εδώ κρύβεται όλη η αλήθεια.

 

Κι όσο εμπλεκόμουν μαζί τους κι όσο επέστρεφα στις ρίζες μου άρχισε να με γοητεύει και ο τρόπος που λειτουργεί το μυαλό μας όταν εμπλέκεται το συναίσθημα. Πώς και πόσο πολύ το μυαλό με τη θετική επίδραση της αγάπης αλλάζει τα κίνητρα για τη ζωή. Το συναίσθημα είναι η δύναμη της ζωής.

Και αν αναλογιστούμε πόσα πολλά μπορούμε να κάνουμε με αυτό…

 

Άρχισα να έρχομαι σε επαφή με παιδιά που ανήκουν σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Παιδιά με αναπηρία, παιδιά – πρόσφυγες, παιδιά σε μειονοτικές περιοχές, παιδιά Ρομά, παιδιά πρόσφυγες. Και εκεί μέσα από αυτές τις συναντήσεις τα μάτια του ενήλικα διαπίστωσαν ότι υπήρχαν παιδιά που δεν είχαν την ευκαιρία ή τη δυνατότητα να γνωρίσουν από κοντά συγγραφείς και καλλιτέχνες και να μυηθούν στον χώρο της λογοτεχνίας και των τεχνών, βιώνοντας έναν αφηρημένο αποκλεισμό. Αυτός ο προβληματισμός μου και η επιθυμία μου να συνεισφέρω ουσιαστικά προς αυτό τον αγώνα για την εξάλειψή του αποκλεισμού γέννησαν το όνειρο.

 

Γιατί η πρόσβαση στον πολιτισμό δεν είναι αγαθό για προύχοντες και πληβείους. Είναι αγαθό αναγκαίο και απαραίτητο για όλους. Και αυτό για μένα έγινε κύριο ζητούμενο. Εκτός όμως από ζητούμενο το θεωρούσα και αποτυχία μας. Έτσι από τον Σεπτέμβριο του 2016 ξεκίνησα να σκέφτομαι πώς το όνειρο θα γίνει πραγματικότητα, επιθυμώντας να  συνεισφέρω ουσιαστικά στον αγώνα για την άμβλυνση ή και εξάλειψη ακόμα αυτού του αποκλεισμού των παιδιών και την υπεράσπιση των ατομικών και κοινωνικών τους δικαιωμάτων.

 

Ήξερα λοιπόν τι ακριβώς ήθελα να κάνω αλλά δεν ήξερα το πού. Ακόμα και το πότε φάνταζε θολό. Ώσπου στη ζωή μου ήρθε η Αστυπάλαια, το μικρό απομακρυσμένο νησί με τα 100 παιδιά. Εντελώς τυχαία. Αναπάντεχα. Όμως, μάλλον, ίσως,  αυτά που φαίνονται τόσο τυχαία να είναι  τελικά τα μοιραία. Ήταν το καλοκαίρι του 2017 όταν ένα βράδυ εκεί που περπατούσα στον κεντρικό δρόμο του νησιού και κοιτώντας το κάστρο ο χρόνος σταμάτησε. Επανήλθα στον πραγματικό χρόνο από μια ηχώ. Ήταν οι φωνές των παιδιών.

Έτσι γεννήθηκε το 1ο Φεστιβάλ Παιδικού Βιβλίου στην Αστυπάλαια. Από ένα όνειρο που έφτιαξαν παιδιά του κόσμου. Παιδιά διαφορετικά, αλλά τόσο ίδια.

 

Το εγχείρημα ήταν πολύ μεγάλο και προς στιγμήν δίστασα. Αυτό το ταξίδι ξεκίνησε, με όπλο την θέληση και την επιμονή μου, και βρήκε πολύτιμους υποστηρικτές και συνεργάτες. Ο Δήμαρχος Αστυπάλαιας, Πανορμίτης Κονταράτος, ο Διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου, Νίκος Περδίκης, ο Σύλλογος των διδασκόντων, η Blue Star Ferries ήταν οι βασικοί αρχικοί υποστηρικτές. Η πρότασή μου πέρασε ομόφωνα από το Δημοτικό Συμβούλιο, οι προετοιμασίες ξεκίνησαν και η στιγμή ήρθε.

 

Και έτσι έγινε πραγματικότητα το όνειρο. Γιατί είχε στοιχεία παιδιών. Πολύτιμη ήταν και η συμβολή του Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής που ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα και ανέλαβε τη μεταφορά των 6 παιδιών της Ανάφης και των συνοδών τους, αλλά και της δασκάλας τους.

 

Έγιναν τα περισσότερα από όσα ονειρεύτηκα εκείνα τα βράδια του Αυγούστου του 2017!

 

Και να ξέρετε δεν υπάρχουνε μυστικά επιτυχίας. Το μοναδικό που έχουμε ακούσει πολλάκις και αγνοούμε συνεχώς είναι το πόσο αληθινά και σε βάθος θα αποφασίσουμε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας. Πόσα πολλά και πόσο μεγάλα βήματα θα κάνουμε για να τον ξεπεράσουμε.

Εκεί είναι η αφετηρία της επιτυχίας. Και η επιτυχία δε συνδέεται με την αποδοχή και την αναγνώριση. Ίσως αυτό να αποτελέσει και  παράπλευρη απώλεια. Η επιτυχία είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζεις τη ζωή. Η κατανόηση του σκοπού της ύπαρξης σου.

 

Φωτεινή Κωνσταντοπούλου